مىشوند . همچنانكه امام صادق عليه السلام مىفرمايد : الرَّغْبَةُ فى الدُّنيا تُوْرِثُ الْغَمَّ وَ الْحَزَنَ وَ الزُّهْدُ فى الدُّنيا راحَةُ الْقَلْبِ وَ الْبَدَنِ . « 1 » ميل به دنيا موجب اندوه و ناراحتى مىشود و پارسايى در دنيا سبب آسايش دل و بدن است . ولى چنين ظرفى براى اهل آخرت ، شوق رسيدن به نعمت‌ها و لذّت‌هاى معنوى اهل بهشت و شدت حب و عشق به وصال حق مىباشد . اهل معرفت به مرتبه‌اى از شدت حب و عشق به وصال حق مىرسند كه به حزن و اندوه دچار مىشوند . حضرت يعقوب عليه السلام از فراغ يوسفش محزون مىشود كه به درگاه خداوند شكايت مىكند : قَالَ إِنَّمَآ أَشْكُواْ بَثّى وَ حُزْنِى إِلَى اللَّهِ وَ أَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ مَا لَاتَعْلَمُونَ » « 2 » گفت : شكوهء اندوه شديد و غم و غصه‌ام را فقط به خدا مىبرم و از خدا مىدانم آنچه را كه شما نمىدانيد . شكايت انبياى الهى عين بندگى و ابراز عشق به ذات مقدس خداوند است . بنابراين اگر انبيا و اولياى الهى اهل صبر و استقامت و تسليم و رضا هستند شكايت و حزن آنان براى چيست ؟ براساس احاديث نبوى و معصومين عليه السلام آنچه كه با مقام صبر و بندگى خداوند ناسازگار است كه بنده در گرفتارىها و بلاها كه از طرف خدا براى او پيش مىآيد ، بىتابى نمايد و بيش از مصيبتى كه به او رسيده است به خدا شكوه كند ، ولى اگر

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 75 / 240 ، باب 23 ، حديث 108 ؛ تحف العقول : 358 . ( 2 ) - يوسف ( 12 ) : 86 .